16-04-08

Toevalistreffer

De wereld is klein ... om niet te zeggen hyperklein

Zoals jullie (misschien) weten, werk ik voor een grote verffabrikant die me de gelegenheid biedt om een beetje overal in het land rond te lopen en contact te hebben met allerlei mensen. Zo ontmoet ik regelmatig collega lopers.

logo_canvas
2de geheugensteuntje: mijn lopersbegin is gebeurd bij het programma"Marathon" van Canvas. Het genoegen was me weggelegd om tot aan de laatste selectie mee te mogen doen aan de selectieproeven, maar net niet geselecteerd mogen worden voor het programma.

Awel, vandaag was ik te gast als spreker in een technische school in Brugge, en wat gebeurde er, ik liep 1 van de looptsters van Canvas tegen het lijf.
Wat was me dat een leuk weerzien. Eigenlijk hadden we elkaar tijdens de selecties amper 1/2u gesproken, maar na vandaag was dat ruimschoots goedgemaakt. We hebben er nogal wat op staan roddelen, zeveren en praten ... en niet alleen over het lopen hoor !

Zo ziet men, de wereld is piepklein 

22:34 Gepost door Byrntie in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

13-04-08

 

ParisI DID IT !

Hoe onverantwoord het ook was, ik liep hem uit. Onverantwoord? Awel voor de mensen die mijn blog effe niet volgden (niet dat er veel te volgen was), een korte samenvatting van de laatste 3 maand: VERBOUWINGEN en een beetje lopen (iets in de stijl van 140 km op 3 maand) en dan effe tussendoor een marathon gaan lopen.

Als er iemand twijfelt over het feit dat het een psychologische strijd is, NIET DOEN, dat is het vast en zeker.

Om een idee van mijn conditie te geven, ondanks het heel traag lopen, was ik na 5 km reeds de km-er vlaggen aan het tellen. Klinkt niet echt goed hé?!?
Ietwat later kwam ik een leuke Portugees tegen. Hij liep op z'n Koen Vansteenkistes zijn x-de marathon (x staat voor een getal dat hij zelf niet meer wist). Awel, da's een goede manier om de tijd te doen voorbijvliegen, spreken over de kwaliteiten van alle grote europese marathons.

Wat verder ergens tussen km17 en 18, toen we langs de reklame van quebeca400 jaar Quebec, kwam toevallig een Québecoise langs ons, en met haar typisch accent bevestigde ze dat het er uiterst aangenaam marathon-lopen was.
- Km20, Franscesco kwijt gespeeld aan de bevoorrading, dan maar overstappen naar samen met Paule (de Québécoise)
- Km20,5: SMS-je van mijn vrouwke: "De 1ste zijn binnen, 6sec trager dan vorig jaar (lekker motiverend dus, "Liefde is ...")
- Km21: mijn zusje zien die me kwam aanmoedigen. "Ge ziet er minder goed uit dan vorig jaar hoor!"
Dan maar ietsje pietsje verder lopen, je zou het toch niet geweten hebben dat je bij je enige supporter van de dag, zou opgeven.
- Km22: Paule haar fanclub ... nog wat verder lopen
- Km 23: "Zeg Bruno, op km25 komt iemand ons begeleiden, je zult nu toch niet toegeven zekers ?," aldus Paule en (spierpijnende) Bruno toch maar weer plooien ... mietje!
- Km 25, daar staat Pierre. "Hallo Paule, zeg wie is die verkrampte persoon die meeloopt ... Dag Bruno, je loopt toch enkele km-ers met mij mee ?..." En daar gaan we weer
- Km29 PPPPPPPIIIIIIIIIIJJJJJJJJJJNNNNNNNNNN
- Km30, foto time :30K

Toch maar verder lopen ... meer pijn kan ik toch niet meer hebben.
(Het ergste is dat ik toen besefte dat Philippe al lang binnen zou zijn)

Awel, niets was minder waar, hoe verder ik kwam, hoe meer pijn ik had.

We waren trouwens al overgestapt tot 1 km joggen (met verzuurde spieren) afgewisseld met 1km wandelen (met verschikkelijke scheenbeen pijn)  Ik kan me al niet meer herrinneren wat het meeste pijn deed.

Da was me nu es een psychologische strijd ... Zelf toen km 40 naderde kreeg ik geen moed bij. Hoedanook vanaf km 40,5 hebben we het laatste aan 1 ruk doorgejogd. Ik vermoed zelf dat we steeds sneller gingen lopen.
Spijtiggenoeg werd Pierre van het Parcours gesmeten en konden we niet samen met hem genieten van het eindstreep-moment. Maar wel met Paule:5769452

Conclusie van de dag: voor degenen die nog nooit geen marathon liepen:
JE MOET DIT DOEN!

08:47 Gepost door Byrntie in Training | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

05-04-08

Hail to Frank

haddockaaaahhhrrrr, verdjmddqsdfspqfsdqm, @*^¨^§àç!-vloekte fdjsjklm-ers

Sorry, was jullie vergeten te verwittigen, gelieve de ogen van de minderjarigen dicht te doen terwijl je het begin van deze post leest ... vloeken op zo'n manier is niet echt voor de jongeren dezer planeet.

Om de eerste zin nu eventjes genuanceerd uit te spreken : daarnet was ik eventjes aan het paniekeren en in mijn diep innerste kan ik dat niet geweten hebben en dus op die momenten gebruik ik een iets meer genuanceerde taal (lees vloektaal)

Enfin, waar ging het om ?
Toen ik net op mijn dooie gemakken (lees lichtjes gestresseerd) mijn tas voor het week-endje Parijs aan het pakken was, stapte ik naar mijn bureau ... aaahhhrrr .... (de rest wil ik nu eventjes niet herhalen) MIJNEN GARMIN LAG NIET OP ZIJN PLAATS.
De bureau volledig omgedraaid, het volledige huis afgelopen. Genen Garmin te vinden.

Alternatieven:
1) Hulp inroepen van de Goden (dedju, de mis is pas vanavond)
2) een hulplijn bellen: Frank Spencer (enfin zijn vrouwke maar zij was er niet toen ik belde). Oef ik mocht die van hun gebruiken, moest wel juit wachten tot Betty terug zou zijn uit Rotterdam-Lauwe na de Run4Eric ... ergens vanacht dus. Net iets te laat dus
Terwijl we samen een telefonisch alternatief zochten en stonden te breinstormen over onze kwijl-marathon-lijst (de lijst van marathons die we nog dromen te kunnen lopen) gebeurde een wonder: De garmin door terug op ... tussen het speelgoed van de kids

Heil aan Frank ! Dankzij jou ben ik gered van de ondergang morgen 

10:51 Gepost door Byrntie in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |